De wereld kent vele vreemde sporten, zoals zo snel mogelijk van een berg afrennen om een  rollende kaas te pakken te krijgen, of  bijvoorbeeld extreem strijken. Extreem strijken? Dat doe ik elke week, zullen sommige vrouwen denken. Extreem strijken gaat net iets verder waarbij deelnemers 2 kabels tussen rotsen spannen, om in het midden op een 2 cm brede kabel een strijkplank uit te klappen, en vrolijk gaan strijken. Ieder zijn ding.

Wat was het geweldig, zondagmorgen, half negen, in de laguna voor het San Marco plein. Ruim 1600 boten, gondels, kano’s, C4en, kajaks, zowel boten als mensen met soms erg mooie uitdossingen. Tussendoor hoorde je het ongeoefende geluid van een Maastrichtsche trompet die bekende melodietjes produceert. Gejuich en applaus voor “onze Hanny”. Dan wordt het stil, de boten kwamen tot stilstand, de boegneuzen draaien langzaam dezelfde kant uit en dan ... het geluid van een kanonskogel, rook, klokkengelui; een gejuich gaat door de menigte en tegelijk beginnen al die boten te bewegen. De deelnemers raken ontroerd tot op de velgen, tranen druppelden over de wangen bij menigeen, ook bij de schrijver dezes.

Na maanden van intensieve training onder professionele begeleiding, uitzetten van routes, materiaalchecks, geplan en geregel was het dan eindelijk zover: op 14 en 15 mei j.l. werd de Elfstedentocht 2010 een feit.

’s Morgens om 9.00 uur togen wij op weg naar de Stayokay in het Friese Heeg, onze uitvalsbasis van dat weekend, alwaar onze op handen gedragen koks Joop en René bij aankomst direct aan het koken sloegen om een overheerlijke, roeiverantwoorde spaghetti te bereiden, die met net zoveel liefde als waarmee de heren hem gemaakt hadden, werd meestergemaakt. Na dit vroege diner was het de hoogste tijd om ons op pad te begeven naar de Prinsentuin in Leeuwarden, alwaar de 25e Elfstedentocht zijn aanvang zou nemen.