MWC Massaal aan het Blik en aan de Mosselen

Het begon allemaal toen Josephine Dols tijdens de laatste Suikerrace een flyer onder haar ruitenwisser vandaan trok. “Hé, een leuke race, 4300 meter, dat is precies 1/23,5881ste deel van de Ringvaartregatta, goeie training”. “En nog wel in Zeeland – mosselen eten dus” merkte iemand anders op. En zo was het plan geboren om op 7 maart 2009 mee te doen aan de Ganze Regatta, georganiseerd door het Goesse Scaldis. Nog drie andere ploegen sloten zich aan. De jongens vier, met Jeroen Peereboom, Frederic Dols, Joerik de Ruiter en Guido Huls, gestuurd door Martine Bastiaens.

Martine is een vriendelijk meisje, totdat ze aan het roer van de 4x+ zit, dan verandert ze in een brullende Medusa. De jon-gens roeien zo hard omdat ze eigenlijk heel bang voor haar zijn. Zodra de boot over de finish is wordt ze weer hetzelfde vriendelijk meisje. Een gelegenheids C-4 met Merel Steenbrink, Kathelijne Maas, Stephanie Dols en Marie Cecile Dols, inderdaad familie van… en speciaal ingevlogen vanuit Alphen aan den Rijn, gestuurd door Philippe Dols en natuurlijk de C-55+, met Mike Verkaik, Aart-Jan Vrijland, Theo Peereboom, en Herman Bijkerk, gestuurd door Peter van Oosterum.
Het racetraject liep van de volgens Mike niet bestaande haven van Goes tot aan de sluis bij de Oosterschelde, en telde een groot aantal bruggen dat slippend en liggend genomen moest worden. Het Goesse Sas is overigens zo smal dat inhalen bijna niet tot de moge-lijkheden behoort, en het is te danken aan de koelbloedigheid van de stuurlieden dat de finishvolgorde niet identiek is aan de startvolgorde. De naam Ganze Regatta was dan ook gekozen, zo was de communis opinio, omdat de boten als ganzen achter elkaar aan voe-ren.
Alle MWC-boten zaten in de eerste heat. Om een uur of twaalf werd er opgeroeid, en vanaf half één werd gestart (voor de fijnproevers: het is dus eigenlijk een Head of the Ri-ver, en geen regatta, omdat bij een regatta boord-aan-boord gestart wordt). Een mager zonnetje viel over het zeer platte Zeeuwse land, en de jongens en de meisjes roeiden zich naar blik. De gladde vier haalde ook nog eens een baanrecord. De C-55+ roeide verdien-stelijk maar niet winnend (Herman was er ook met zijn hoofd niet helemaal bij – wij mochten vroeger onze vriendinnetjes niet meenemen naar de Bosbaan, en dat was niet voor niets), en de mix 2x wist wel haar gemiddelde snelheid ten opzicht van de Suikerra-ce met 1,2 km/u te verbeteren, dus persoonlijke groei is er, maar de dubbelcarrière van Josephine en ondergetekende is nog jong, en er zal nog veel getraind en geleden moeten worden. Een vierde plaats was het resultaat, en dat zou prachtig zijn (een Olympisch di-ploma immers) ware het niet dat er ook maar vier mixen in de race waren.
Toen iedereen weer op de kant was, en de boten waren afgeriggerd en vastgebonden was het een heftig weerzien in het clubhuis van Scaldis – felicitaties, bemoedigende opmer-kingen, roeicommentaren, tijden vergelijken, en er werd vooral veel eten.
Toen begon het lange wachten. Om half vijf zou er nog een boord-aan-boord over 500 mtr. (een echte regatta dus) zijn met gelegenheidsmixen. Frederik, Jeroen, Kathelijne en Merel zouden onder leiding van Medusa de strijd aanbinden teneinde een machtige prijs binnen te halen: een midweek in…Weert, voor zes personen.
Iedereen doodde de tijd op eigen wijze. Theo door iedereen zeven keer te vragen of hij nu mosselen wilde of spare-ribs, de jongens-4 door het coffeeshopleven van Goes met dat van Maastricht te vergelijken. Guido, die net zijn rijbewijs had gehaald, posteerde zich op de parkeerplaats en vroeg aan iedere voorbijganger “meneer, mag ik even in uw auto rij-den?”. Maar uiteindelijk werd het toch vier uur, en moest de mix het water op.
Het werd een zinderende finale. In de eerste heat lag MWC zelfs even achter, maar uit-eindelijk, met een metertje verschil, gingen ze als eerste over de finish. Bij de tweede heat lag de MWC-mix een bootlengte of tien voor, dus daar was de spanning iets minder te snijden, maar de laatste heat leek weer een beetje op een race. De MWC-mix won glansrijk, en mag nu dus naar Weert.
Na de races kwamen dan eindelijk de mosselen op tafel. Pan na pan werd binnengebracht, maar ook aan dit feest kwam een einde. Om een uur of zeven werd de terugtocht aan-vaard. Voor de botenwagen duurde die iets langer dan gepland. Mike wist een korte weg binnendoor maar miste de afslag, Peter kon zonder licht de kaart niet lezen, en onderge-tekende had zijn leesbril niet bij zich, en kon nog net ‘Brussel’ en ‘Luik’ op de kaart afle-zen, maar nadere details konden niet worden onderscheiden. Tijdens de wilde rit om Genk en Munsterbilzen ontdekte iemand gelukkig dat Josephine al de hele tijd achter ons zat – en die wist ons met haar Tomtom weer richting Maastricht te krijgen. Boten van de wagen, opriggeren, en naar bed. Oogst van de dag: twee boten met blik, een baanrecord, en een midweek Weert. MWC is Head van het Goesse Sas.