Het echte roeigevoel

Ik weet het nog goed, ter ere van mijn laatste schooldag ging ik op stap, strak in het pak voor een gala in de bonbonniere. Een top feest was het en toen ik rond 7 uur 's ochtends terug naar huis fietste, zag ik de zon dan ook al opkomen. met mijn nog half-zatte kop vroeg ik mezelf dan ook af, hoe het nu zou zijn om te roeien. een zonsopgang, op de maas, glad water, een skiff waarvan je slechts het clippen van de bladen hoort. Verder enkel rust. Ja wel zat maar nog steeds scherp van geest. Tijd om het te proberen, nee niet vanuit het cafe naar de maas, maar eerst slapen. 3 weken vakantie in het vooruitzicht voor mijn examens, dus tog wel ergens een gaatje vrij voor mijn early-morning rowing adventure. Dat wordt dus een datum prikken. 8 mei is de dag van het feest geworden. Met veel moeite kwam ik dan ook om 6 uur uit mijn bed, om vervolgens om half 7 op MWC te staan. Met dit soort tijden kun je niet meer spreken van toerroeien. Op deze momenten wordt het 'cruisen'. Cruisend in mijn skiffje richting eijsden, de vogeltjes nog niet eens wakker, dus er heerst rust. De rust die enkel wordt verstoord door het geluid van mijn riemen. Ik kom aan bij het grindgat. Nog geen vogel die eraan dacht om eens te gaan fluiten, nog geen half naakte man in de bosjes te zien voor een spontaan praatje. Doorroeien dan maar. Cruisend over de oude maas, denkend: het is net als met pensioen: je moet er gewoon veel eerder aan beginnen. Geen illegale vissersboot, geen dronken Polen langs de kant van het feest aldaar de avond ervoor. De zon klimt steeds verder omhoog. Het licht dat steeds feller wordt. Voorbij de sluis, voorbij de gaten. Nog vrolijk begroet ik een paard wat aan het ontbijten is op de kade en roei ik door. Door naar het doel van mijn ochtend avontuur. Het meetschip uiteraard. Het witte blok in het water. De unit die meet hoe vies het water wel niet is. Nog 10 halen voordat ik 'm kan aantikken. Nog even terugdenkend waarom ik dit ook alweer wou. TIKKKKKK!!! Mission Accomplished!! Jaja, al die kilometers geskifft in de vroege morgen om te zien wat de maas deed. En dat wist ik nu. De Maas deed hetzelfde als ik; genieten van de rust. Nu ik toch het meetschip had bereikt, vond ik het dan ook tijd worden om te chillen in mijn bootje. Liggend drijf ik terug tot het grindgat en geniet ik van de ultieme rust. Maastricht wordt langzaam wakker, zoals ik dat nog steeds aan het doen ben. Eindelijk beginnen de vogeltjes te fluiten, nee, geen mannen in de bosjes, maar wel een zon die nu hoog aan de hemel staat. Voldaan skiff ik terug richting MWC. Het is half 8, nog steeds perfect glad water, nog steeds geen bootje te zien. Waarom toch niet vraag ik mezelf af, waarom snapt niemand dat het zo mooi is om 's ochtends vroeg te roeien. Het meest perfecte roeiwater ter wereld, de zon zien stijgen, de fauna die langzaam terug tot leven komt. Enkel het geluid horen van je eigen roeibeweging. Een mooier geluid op de vroege ochtend bestaat er niet wat mij betreft. Langzaam roei ik terug naar de haven met de flashback van die woensdagnacht in mijn gedachte en ik dacht: het begon allemaal met pils, dus het eindigt ook met pils. Zo schonk ik dus ook om 8 uur 's ochtends mij een pilsje in. Het beste pilsje ooit op de vroege morgen. Voldaan keerde ik huiswaarts en op de kennedybrug wierp ik een laatste blik op de maas. Nog steeds lag ze er harmonieus bij. Nog steeds dat perfecte water wat zo heerlijk roeit.  
 
En de volgende keer doe ik het gewoon weer opnieuw. Wie gaat er mee?