De elfstedentocht 2010

Na maanden van intensieve training onder professionele begeleiding, uitzetten van routes, materiaalchecks, geplan en geregel was het dan eindelijk zover: op 14 en 15 mei j.l. werd de Elfstedentocht 2010 een feit.

’s Morgens om 9.00 uur togen wij op weg naar de Stayokay in het Friese Heeg, onze uitvalsbasis van dat weekend, alwaar onze op handen gedragen koks Joop en René bij aankomst direct aan het koken sloegen om een overheerlijke, roeiverantwoorde spaghetti te bereiden, die met net zoveel liefde als waarmee de heren hem gemaakt hadden, werd meestergemaakt. Na dit vroege diner was het de hoogste tijd om ons op pad te begeven naar de Prinsentuin in Leeuwarden, alwaar de 25e Elfstedentocht zijn aanvang zou nemen. 

MWC, vertegenwoordigd door maar liefst 2 teams dit jaar, startte met de posities 8 en 87.

Met kreten als: “Pijn is fijn, bloed moet en zweten is goed voor het geweten!” (aldus Paquita), trokken beide teams ten strijde om het felbegeerde Elfstedenkruisje te bemachtigen, een volle nacht en dag roeien onder het alziende oog van gedreven sturen Carina, Wytske, John en Valentijn in het vooruitzicht.

Na de nodige boten “geklopt” te hebben, kwam er na enkele etappes wat ruimte in het veld, maar begon ook de duisternis in te vallen. De teams maakten zich op voor een strijdvaardige nacht, waarin een negentigtal boten als speren door het water flitsten, geruisloos en verlicht door het flakkerende schijnsel van een olielamp. Boven het land was het helder en koud (+/- 4°C), maar boven het water hangt een mysterieuze mist, die de sturen net voldoende zicht biedt om de boten verantwoord door de rietkragen te kunnen navigeren. 

De auto’s die de roeiers vervoeren, doen tijdelijk dienst als slaap-, kleed- en eetkamer en de chauffeurs waken over het welzijn van hun roeiers en zorgen dat zij veilig en op tijd het volgende wisselpunt bereiken. Een enkele chauffeur gaat zelfs zover dat zij in het holst van de nacht eieren bakt voor haar roeiers...

Ondanks de langzaam toeslaande vermoeidheid blijft bij iedereen de spirit er goed inzitten en wordt er in een flitsend tempo doorgeroeid. De sturen verliezen hun concentratie geen moment en loodsen de boten probleemloos door de smalste slootjes, onder lage bruggetjes door en over grote wateren waar goede navigatie onmisbaar is. 

Na een extra lange tocht van 207 km finishen Ton en Herman voor team 1 in een recordtijd van 20.31.06 als 17e en Fons en Hans voor team 2 in een tijd van 22.14.43 als 44e bij watersportvereniging “Wetterwille” in Leeuwarden, alwaar uitbundig gevierd wordt onder het genot van live-muziek, een hapje en een drankje. Ook kunnen de gekraakte roeiers terecht voor een weldadige massage.

Bij terugkomst op het bivak vertrokken enkele roeiers rechtstreeks naar hun bed, waar anderen op hetzelfde moment al van droomden, niet bij machte het feestmaal te weerstaan dat René en Joop ons voorschotelden: echt Limburg zuurvlees met frieten en een goedgevulde, frisse salade met als dessert verse, gebakken ananas met yoghurtroomijs... 

Na deze energieboost was het tijd om de kruisjes in ontvangst te nemen, elkaars blaren te bewonderen, na te genieten en -praten van/over een prachtige Elfstedentocht en plannen te smeden voor die van volgend jaar...

Op zondagmorgen na een goedverzorgd ontbijt aanvaardden we de terugreis naar het Limburgs heuvelland, toch een beetje met pijn in het hart om die mooie Friese wateren achter te moeten laten. Met blaren in de handen schrijf ik dit stuk en zie nu alweer uit naar de volgende Elfstedentocht.

Vanuit deze positie wil ik iedereen bedanken die de Elfstedentocht 2010 tot zo’n prachtig avontuur heeft gemaakt; Paulien voor al haar regelarij, Gied voor de logistiek ter plaatste en het administratieve verhaal, Eduard voor de goede coaching, Ton voor zijn inspanning bij de begeleiding van het ergometeren, René en Joop voor het culinaire avontuur, Christien voor haar tomeloze inzet bij ... eigenlijk alles, Hans voor zijn TomTom-expertise, Josephine voor de enorme boodschappentassen met Aquarius, de sturen voor het sturen in alle betekenissen des woords, de chauffeurs voor het veilige, welverzorgde en goedgetimede transport, de roeiers voor hun maandenlange trainingen en krachtmeting in de boot, Thomas Junghans, omdat hij de beste roeipartner is die je je kunt wensen, al die anderen die ik hier vergeet te noemen (vergeef mij) en MWC als drijvende kracht achter het geheel.

Tot slot............................ Wist u dat:

• het in Bartlehiem een gekkenhuis was met wisselen, maar dat wij daar lekker geen last van hadden?
• als je te hard instapt, je er aan de andere kant weer uitkukeld?
• mr. C. na een avond hard feesten de volgende ochtend een andere maat MWC-shirt aan had dan de avond ervoor?
• mr. Maguire zo roeiverslaafd is dat hij op zaterdagavond direct is doorgegaan naar de Vogalonga?
• Josephine het internet heeft veroverd via de webcam?
• er een eco-klasse bestaat?
• een MWC-trui aan een pikhaak een prima baken is?
• er niets mooier is dan de opkomende zon vanuit een roeiboot op het Slotermeer?