Vogalonga 2010, een wereldfeest

Wat was het geweldig, zondagmorgen, half negen, in de laguna voor het San Marco plein. Ruim 1600 boten, gondels, kano’s, C4en, kajaks, zowel boten als mensen met soms erg mooie uitdossingen. Tussendoor hoorde je het ongeoefende geluid van een Maastrichtsche trompet die bekende melodietjes produceert. Gejuich en applaus voor “onze Hanny”. Dan wordt het stil, de boten kwamen tot stilstand, de boegneuzen draaien langzaam dezelfde kant uit en dan ... het geluid van een kanonskogel, rook, klokkengelui; een gejuich gaat door de menigte en tegelijk beginnen al die boten te bewegen. De deelnemers raken ontroerd tot op de velgen, tranen druppelden over de wangen bij menigeen, ook bij de schrijver dezes.

Hierna begint een tocht langs en door een aantal van de vierhonderd eilandjes rondom Venetië. Onderweg zien we gondeliersters met witte kante jurkjes, kanovaarders in Oostenrijkse outfit, teambuildingsgroepen die aangevuurd door een trommel, en met regelmatig gegrom, gezamenlijk hun spieren aanspanden en zich formeerden tot een en al eensgezindheid. Gespierde armen die de houten sloep Berend Botje voortstuwden.  C-vieren uit Leiden, een jongensboot en een meisjesboot, die voortdurend elkaar aftroefden maar elkaar niet uit het oog verloren. Ook Delft, Amsterdam, Groningen, Tilburg, Twente, Roermond en Heemstede waren vertegenwoordigd. Allerlei nationaliteiten uit de hele wereld en daartussen een groep van vijf boten uit Maastricht, rood, wit en blauw zag je terug in de shirtjes, in de petjes en in de fantastisch mooie blauwe tafjes en rode dekzijltjes. Onderweg even stuwing bij het kanaal van een van de eilandjes. Aan het einde van de tocht komen we weer aan de andere kant van Venetië het eiland op. De Canal Grande laat de sliert ongemotoriseerd waterverkeer passeren. Ook hier roept het trompetgeluid weer enthousiaste reacties en applaus op.  Even de rauwe werkelijkheid als een ambulance speedboot met een hoop getoeter passeert en dan weer verder met zachtjes door het water glijden en genieten. Weer aangekomen bij San Marco worden van alle deelnemers nog de namen genoemd, ook van de “grote Hollandse groep”. Iedereen kreeg nog een diploma en een herdenkingsmedaille en zo was het afgelopen en moesten we onze weg terugvinden over de laguna.

Hier was inmiddels een stevig briesje opgestoken en had het gemotoriseerd waterverkeer zich weer ruimte toegeëigend op het water. Even hadden ze het uitdelen van de lakens over moeten laten aan de, sinds 36 jaar, protesterende gondeliers van Venetië. De golfslag van de motorboten in de kanalen, de taxiboten en de giga woontorens met voor-en achterschip, tast de pilaren aan waarop Venetië gebouwd is. Uit deze protestmarsen van de gondeliers is de Vogalonga ontstaan, de lange haal.

Het tochtje terug naar onze camping was zeer avontuurlijk. Hadden de tafjes tot nog toe zich vooral verdienstelijk gemaakt als verfraaiing, nu waren ze erg functioneel om de golven te breken die willens waren om gratis een eindje mee te varen. Alleen de boegen kregen af en toe een emmer water over zich, maar dat was juist heerlijk afkoelend gezien de behoorlijke hitte op het heetst van de dag.

Zo, dit was het hoogtepunt van de reis. De organisatoren Marianne, Jozef en John (en het weer) hadden echter nog meer in petto voor de groep van MWC. De eerste dag, de vrijdag, zijn we de heerlijk slingerende Sile afgeroeid. Onderweg zagen we “beeldige” buitenhuizen, soms met ooievaarsnesten op de schoorstenen. “Net de Maas”, zei iemand (maar niet heus). De Sile slingerde zo heftig dat de werkelijke afstand afgezet tegen de vogelvlucht wel drie keer zo lang was. We moesten het programma aanpassen en aanleggen op het eilandje Burano. Dit eiland is weliswaar zeer geschikt voor gondels om aan te leggen maar met roeiboten was het een ander chapiter. Net op dat moment was er wind die de golven flink opstuwde. Met veel hulp naar elkaar en inventiviteit lukte het om de boten bij een gondelierschool aan land te brengen. Het was een chaotisch situatie maar het lukte de groep om samen te werken in de rollen van aangevers en uitvoerders.

De tweede dag zijn we in alle vroegte de boten gaan ophalen in Burano. Oh, bestaat er naast het Maastrichts kwartiertje ook nog een Buraans halfuurtje? Prima toch, dan gaan we de vele kleurtjes bekijken waarmee de Buranen hun huizen geverfd hebben. Niemand van ons verstond voldoende Italiaans om te begrijpen waarom de toren van Burano ook al zo scheef staat.

’s Middags ging iedereen zijns weegs via het water. Eerst nog een fijne lunch, alias gehele maaltijd, gelegen op een prachtig plekje van het eiland Torcello en ja hoor ook hier stuitten we op een bruid en bruidegom plus goed geklede en gekapte aanhang. Hierna belandde een klein groepje, tot hun eigen verbazing, in het huis van een duchesse in Venetië. Jozef had op een van zijn vakanties goed genetwerkt en dat leidde tot het mogen plaatsen van de trailer op een chique wijnkasteel. De eigenaars hadden Jozef uitgenodigd om naar het Palazzio (met echt personeel) in Venetië te komen. Een paar secondanten begeleidden hem; je weet maar nooit.

Anderen bezochten het indrukwekkende kerkhof op het eiland en de vele glaswinkeltjes op het eiland Murano. Maar uiteindelijk was iedereen tenminste even in Venetië.

Tussendoor sliepen we op een van de campings van Punto Sabbioni. Dit is het puntje van een schiereiland. Iedere huisje herbergde een nieuw samengesteld gezin van vier personen. De organisatie begaf zich ’s nachts naar de directiekeet en hield van daaruit alles in de gaten.

Op de terugweg hadden de zes thuisbrengers van de boten gelukkig geen last van nare hoosbuien.

Het was geweldig. Iedereen heeft er toe bijgedragen dat de zevenentwintig deelnemers dit hebben kunnen meemaken. Ieder in zijn rol, of in meerdere rollen, technisch, helpen, troubleshooter, planner, trooster, humor, opofferen en samen genieten.