Suikerrace 2011

Door Peter van Oostrum op 21 november 2011

Verslag Suikerrace 2011

Dames C4x+: Marianne Bogaerts, Hanne van den Born, Annemiek Vermeeren, Marina van Montfort, stuur Irma Benneker

Heren C4x+: Ton Leenknegt, Theo Peereboom, Hans Tijs, Aart-Jan Vrijlandt, stuur Floor Martens

Skiff: Eduard Dormans

Slechts 11 deelnemers en drie supporters reisden dit jaar af naar Roosendaal voor de 22e Suikerrace. Een wedstrijd binnen de ZRB waar MWC al jaren sterk vertegenwoordigd is. Het grote aantal “elven” moest al een positief voorteken zijn voor een club uit Maastricht, waar "ELF" een magische klank heeft, maar meestal op een ander terrein dan prestatief. 

Om kwart over zes vertrokken wij van MWC om weer op tijd in Roosendaal te zijn. Onderweg zagen wij de zon opkomen en verheugden wij ons op eens mooi weer tijdens de Suikerrace die meestal meer op overwinteren op Nova Zembla lijkt. Helaas ook dit keer was het weer koud. Al bij Bergen op Zoom verdween de zon en bij Roosendaal onttrok de mist het strijdtoneel aan het zicht.
Slechts een boot opriggeren heeft ook weer voordelen, voldoende tijd om op te warmen, tactiek te bespreken en nerveus te worden bij een warme kop koffie.

Om half elf zagen wij onze mannen onder
leiding van de Schout bij Mist, Floor,
verdwijnen op weg naar de start. Zouden wij die
nog terugzien? Moest de wedstrijd niet afgelast
worden bij ca. 50 meter zicht? De dames namen
het zekere voor het onzekere en gingen naar de
eerste brug om te zien of zij daar ook
aankwamen en om hen aan te moedigen.
Intussen arriveerde Eduard met zijn skiff.

 
Ongestuurd, in zijn nieuwe Empacher, verdween ook hij. Hierna wachten, de supporters in de warmte van het clubgebouw, de mannen afkoelend bij de start. Pas om ca. half een kwamen zij krakend op gang. Voor hen uit zocht Eduard de weg naar de finish. Aan de finish was het vooral luisteren, je hoorde de boten eerder dan je ze zag. Vanaf de wal was nog net het finishbord aan de overkant te zien. Gejuich bij ieder boot die opdoemde, sommigen gevaarlijk dicht onder de wal. Blij dat ze weer opdoemden, jammer voor een fotoshoot

Nu de dames nog. Direct de boot overnemen. De mist in en proberen warm te blijven. Als langzaamste nummer moeten de C4 ploegen het eerste oproeien. Snel warme snert voor de koude, maar tevreden mannen. Napraten, omkleden en in de auto’s op de tast naar de eerste brug. Voordeel is hier de verwarmde tribune.

Spookvaarder
Onrust op de brug. Wij horen een motorboot aankomen van de verkeerde kant. Het is starttijd voor de tweede Heat. Nerveuze leden van de organisatie rennen over de brug. Een bootje van de organisatie is ook op zoek na het alarm. Je moet er niet aan denken, een acht op volle snelheid en een spookvaarder. Gelukkig kon na ruim tien minuten het sein veilig gegeven worden en de uitgestelde start beginnen. Iedereen hangt over de railing, luisterend en turend. Er worden correcties geschreeuwd naar boten die te dicht langs de kant varen. Remmingwerken geven niet echt mee. Eindelijk horen wij Irma. Plots zien wij de blauwwitte strepen opdoemen. Het eM-Wee-Cee schalt over het water. Het gaat hard en ziet er goed uit. Trots springen wij in de auto op weg naar de laatste brug. In de auto gaan we nauwelijks sneller dan de boot. Dus de tussenliggende bruggen slaan wij deels over.

  

Bij de laatste brug geeft het “dweilorkest” een
fikse muzikale ondersteuning. Wij zijn nog net
op tijd om de boot langs te zien snellen. Het
ging mij te snel om nog foto’s te maken. Het ziet er
nog steeds verdomde goed uit. Wij weten al dat
wij nooit op tijd terug zijn voor de finish, maar
willen er wel zijn om de boot uit het water te
halen en de dames te complimenteren.

Moe, opgewonden en zeer tevreden waren zij.
Nog vol van de race en overlopend van de
adrenaline. Afkicken, iets drinken, maar eerst
de boot op de wagen. Zij wilden eerst het
karwei afmaken. Daarna pas omkleden, snert
eten, een biertje pakken. Het wachten op de
uitslag zal nog lang genoeg duren.

 

De uitslag

Eindelijk was het zover. Er heerst een gespannen afwachten. Eerst de overall kampioenen op handicap. Nee, daar zijn wij nog niet aan toe. De afzonderlijke nummers, daar gaat het om. Na twee blikken op rij voor de dames in 2009 en 2010, dit jaar weer? Dat is wel het streven. Dit heeft het hele jaar gespeeld, bij iedere training weer. En ja hoor. Winnaars bij de dames C4+x is MWC.
Het resultaat mag er echt zijn. Drie jaar op rij en ieder jaar weer sneller. En als ik de dames hoor willen zij dat volgend jaar weer. Succes smaakt naar meer.
De mannen kunnen daar over meepraten. Na hun overwinning in 2005 onder aanvoering van John Maguire streven zij ieder jaar weer naar een herhaling. Echter de winnaar bij de H C4+x is Barendrecht. Op slechts 14 seconden wordt MWC tweede. Alweer tweede net als in 2008 en 2009. Balen, balen. EN WEER verslagen door de dames op handicap.

Resultaten.
De eerlijkheid gebied te zeggen dat de hoogst geëindigde roeier op Handicap dit jaar Eduard Dormans is, die in zijn nieuwe skiff als 24e, 3,2 seconde sneller is op handicap dan de dames. In zijn nummer is hij verdienstelijk 4e geworden. De Dames zijn overall 25e in een tijd van 33:47,1. In 2009 was dat nog 35:16,7 , in 2010 al 34:34,3 De heren 48e in de totaal uitslag op handicap in een tijd van 31:35,5 en dus 2e in H C4x+. In een veld met liefst 12 deelnemers. Ook zij verbeteren hun tijd aanzienlijk. In 2009 (2010 niet gestart) ,  was dit nog 32:31,3 . dus ruim een minuut sneller.