Verslag

Op zondag 13 december jl. trotseerde een select groepje fanatiekelingen de kou om onze mooie vereniging te representeren op de Beatrix Head Trial in Eindhoven.
De wedstrijd werd dit jaar, ondanks de voorspelde kou en natte sneeuw, zeer goed bezocht met een verdubbeling van het aantal boten (66) ten opzichte van vorig jaar.

Op het 6 km lange traject bevond zich als enig obstakel een brug waar men in “sitback”onderdoor moest, gezien de engte van de doorgang. Wie dit niet deed, kon rekenen op een straftijd van 15 seconden.
Reeds bij het oproeien elimineerde een concurrerende 2x-team zich door op de bewuste plaats een stukje te gaan zwemmen… Absoluut af te raden met dit weer.

15 november is de 20-ste Suikerrace een feit. MWC was aanwezig met 6 ploegen en trok dit jaar zowaar blik en bijna-blik.
De mannenploeg en de jongemannenploeg streden tegen elkaar in de M (annen) C4x+ en werden in hun categorie respectievelijk nummer twee en drie. Als de wind bij de tweede heat net zo sterk was geweest als voor de uiteindelijke nummer 1 dan hadden we ... Maar toch een knappe prestatie.
Onze twee ploegen die in de Mix2x uitkwamen hadden pittige tegenstanders. Voor het nieuwe duo Charlotte en Thomas, was het een goede oefening om in wedstrijdwater te roeien.

Bijna elk jaar gaat een groepje fanatieke ochtend- en woensdagmiddag roeiers  naar deze Reeuwijkse roeiclub. Woensdag was het weer zover en met ‘n tamelijk bewolkte hemel verlieten wij het Limburgse heuvelland en reden richting Gouda, waar volgens de weerberichten de lucht zou opklaren. Aangekomen bij de club en al  koffie drinkend, keken we naar buiten en zagen de lucht  al langzaam blauw worden, maar een windsnelheid nog tussen de 5 en 6. Storm en de waarschuwings-lichten van de club gingen aan. Maar niet voor de Maastrichtse ploeg.

Floor Martens
Josse Rutten
Marjo Gerits
Irma Benneker
Marianne Bogaarts
Loes Mallee
Madeleine van Inckel
Marina van Montfort (auteur)

Foto's zijn in het fotoboek te vinden.

Uitgezwaaid door het bestuur van de Zuidelijke Nederlandse Roeibond en het bestuur en leden van MWC vertrokken, voorzien van een lekker ontbijtje van Jo en Chrit, vertrok de ploeg van MWC als een van de vier ploegen voor een tocht van acht dagen naar Middelburg. Het vervoermiddel, een wherry, was een voor onze club tamelijk onbekend type boot. In de double wherry zitten twee roeiplaatsen en er is plek voor een stuurman en bijvoorbeeld een extra instructeur. De boot is wat breder dan normaal en is overnaads.

Men neme: een stralende zomerdag, een stuk of 50 enthousiaste roeiers en een prachtig clubhuis aan de Maas. Et voila, voldoende ingrediënten voor een dag met een gouden randje. Mede dankzij ieders positieve inbreng kunnen we weer terugkijken op een bijzonder geslaagd dagje clubkampioenschap op zondag 5 juli j.l. Een echte MWC-dag, waarin iedereen bereid was, ook onverwacht, zijn of haar steentje bij te dragen.

De tocht naar Vise in het laatste weekend van juni werd perfect georganiseerd door René Bemelmans. Het waren twee mooie warm-broeierige zonnige dagen. Zaterdag heen roeien naar Vise en zondag terug. MWC was vertegenwoordigd met 25 deelnemers verspreid over zes boten: de Zwaan, Visarend, Aalscholver, Pelikaan, en in skiff Vanitas. Het lange wachten (ruim een uur) in de kleine sluis vlak voor Visé kon de pret niet drukken, daartegenover stond een prachtige wedstrijdrace van 5 km met honderden bootjes op de Maas die vanuit uit Brussel, Namen, Luik, Aken, Maastricht en Roermond naar Visé waren gekomen. Met de nodige spanning om in de wedstrijd zo snel mogelijk de peiler van de brug te ronden, werden na afloop aan alle deelnemers medailles uitgereikt en kreeg Eduard Dormans in de Vanitas een gouden beker en de Aalscholver een fles wijn, ganzenpâté en ander heerlijkheden. Hiermee hebben we zondag op het terrras van MWC nog even nagenoten van een heerlijk roeiweekend.

Ik weet het nog goed, ter ere van mijn laatste schooldag ging ik op stap, strak in het pak voor een gala in de bonbonniere. Een top feest was het en toen ik rond 7 uur 's ochtends terug naar huis fietste, zag ik de zon dan ook al opkomen. met mijn nog half-zatte kop vroeg ik mezelf dan ook af, hoe het nu zou zijn om te roeien. een zonsopgang, op de maas, glad water, een skiff waarvan je slechts het clippen van de bladen hoort. Verder enkel rust. Ja wel zat maar nog steeds scherp van geest.

Spanning, vermoeidheid, blaren, doorzettingsvermogen, voldoening, trots….al deze emoties horen bij de Elfstedenroeimarathon. En MWC was er weer bij met 10 roeiers, 2 stuurtjes en 6 begeleiding. Onze IJsvogel was zeer fraai opgebouwd met afneembare houten taftjes compleet met MWC-vlaggen en op maat genaaide spatzeilen. Heel bijzonder was dit jaar het prachtige roeiweer, geen spat regen en bladstil. Het Slotermeer als een spiegel zo glad in het goudrode licht van een schitterende zonsopgang, waardoor we bijna vergaten te roeien. Friesland op zijn mooist. Sommigen van ons deden voor het eerst mee aan deze tocht vol avonturen, een knappe prestatie.

Het begon allemaal toen Josephine Dols tijdens de laatste Suikerrace een flyer onder haar ruitenwisser vandaan trok. “Hé, een leuke race, 4300 meter, dat is precies 1/23,5881ste deel van de Ringvaartregatta, goeie training”. “En nog wel in Zeeland – mosselen eten dus” merkte iemand anders op. En zo was het plan geboren om op 7 maart 2009 mee te doen aan de Ganze Regatta, georganiseerd door het Goesse Scaldis. Nog drie andere ploegen sloten zich aan. De jongens vier, met Jeroen Peereboom, Frederic Dols, Joerik de Ruiter en Guido Huls, gestuurd door Martine Bastiaens.

Amsterdam, 18 januari 2009. MWC blijkt ook in 2009 een heuse kampioen onder haar leden te hebben: Hans Kroon, de stuwende kracht achter de MWC8, heeft op 18 januari 2009 in Amsterdam in zijn leeftijdsklasse (lichte heren veteranen 50 jaar en ouder) gewonnen op de ergometer. In 20 minuten roeide hij 5662 meter, een nieuw kampioenschaprecord in deze categorie. Dat komt overeen met een gemiddeld tempo van 1:46:0 over 500 meter, voor recreanten moordend hard. Het was overigens niet zijn eerste overwinning, ook in 2003 had hij gewonnen. Die tijd staat nog steeds als Nederlands record in de categorie LHV 40-49.

Op zaterdag 27 september 2008 is op de Maas in Roermond voor het eerst de Limburg Boat Race gehouden, naar analogie van de beroemde ‘boat race’ tussen Cambridge en Oxford. De twee Limburgse burgerroeiverenigingen, MWC en Aeneas, leveren allebei een boot met acht dames en een boot met acht heren. De afstand is vijf kilometer. Het is de eerste serieuze wedstrijd tussen beide verenigingen en heeft de potentie voor een lange traditie. Het was een mooie zonnige najaarsdag.

Deze editie van het Prominentenroeien, de twintigste alweer, was de succesvolste tot nu toe! Daarmee is, met maar liefst 27 deelnemende ploegen, een organisatorische topprestatie geleverd. Van begin tot eind liep onze mega-promotiedag als een goed geoliede machine. We kwamen, na een gedegen voorbereiding, kalm en met veel vertrouwen al snel op stoom. Groot enthousiasme bij de coaches die alle roeiers heel beslist kregen waar ze ze hebben wilden, namelijk in de boten.

Zaterdag 20 september werden de vernieuwde clubkampioenschappen geroeid. Winnaar op de lange afstand was Team Dols (Merel, Kathelijne, Barend, Thomas en Stephanie als stuur) in een C4x+. De korte afstand werd gewonnen door Jeroen in skiff. De beste totaaltijd werd neergezet door Team Bastiaens.

De wedstrijd werd afgesloten met een dappere poging van de oud-jeugdleden (Céline, Luc, Chris en Ingeborg) om zich te bewijzen. Ze zagen echter Team Bastiaens met een nipte voorsprong voor zich over de finish gaan.

Bijgevoegd alle tijden, foto's zijn te bekijken in het fotoboek (foto's: Clemens v.d. Linden)

Een tocht die je zeker gedaan moet hebben!
Als enige afgevaardigde van MWC, was ik met 12 Nederlanders (van Nautulus, de Hunze en De Hoop) deelnemer aan de Dourotocht, in totaal 50 roeiers. Van oorsprong een FISA tocht uit de jaren ’90, maar zo populair destijds, dat de roeiclub van Lissabon deze tocht nog steeds 1x per 2 jaar organiseert. Een half jaar van te voren is deze al volgeboekt trouwens!
De rest van het gezelschap bestond uit Australiërs, Fransen, Zwitsers, een Duits stel, een Japanner, een handvol Portugezen (inclusief de 2 organisatoren) en een Noorse. De leeftijd varieerde tussen begin 30 tot 72 jaar.
Na ons verzameld te hebben bij het station in Oporto, en een geweldige treintocht langs de Douro van zo’n 4 uur en nog een boottocht erachter aan van 2 uur kwamen we aan bij de Spaanse westgrens. Daar lagen 10 C4-ren klaar. Vandaar uit zijn we de volgende dag vertrokken en hebben dagelijks gemiddeld 30-35 km geroeid. De eerste dag was 48 km, de zwaarste dag, maar bleek toch goed te doen met wat stuurbeurten.

Op zaterdag 31 mei werd de Fortis Maas Regatta van Saurus geroeid die al vele jaren te gast is bij MWC. Studenten mixed achten roeien daarbij om het hardst op voorwaarde dat het de gezelligheid niet verstoort. Een kleine dertig teams deden mee. Ze werden plezierig in het vaarwater gezeten door de effecten van het feest van de voorgaande avond en een enkele golf van een nijver langsvarend vrachtschip.

Afgelopen 6 oktober was er de wedstrijd waar we naar uit hadden gekeken: de Moordregatta. Onze eerste wedstrijd voor het seizoen in de heren vier. Wij de Maastrichtsche J18 4x+ zijn van slag naar boeg: Jeroen Pereboom, Joerik de Ruijter, Guido Huls en Frederic Dols. Met als stuurtje Martine Bastiaens. Het avontuur begon al heel vroeg. Nadat de wekker veel te vroeg was afgegaan zaten we al om half 7 ’s ochtends in de auto op weg naar Tilburg. Waar wij al om half 8 waren gearriveerd dankzij onze chauffeur Maurice Servais.

De baan lag er prachtig bij. Glad water en de mist die erover zweefde. Perfecter roeiwater kun je niet krijgen. Nadat we de Visarend hadden opgeriggerd en onze startnummers gehaald hadden, was het tijd om te gaan oproeien voor de eerste heat van 2 km. Om kwart voor 9 lagen we bij de start. Met als startnummer 17 moesten we nog even wachten voor dat we eindelijk mochten. Na een goede vliegende start haalden we al heel gauw de boot in met startnummer 6. In een nette tijd van 7.24 hebben we dan ook blik getrokken.

Het is 05.00 uur, de wekker gaat, ik word wakker met klassieke rockmuziek. Eindelijk is het zover: de dag waar we naar uitgekeken hebben: de Suikerrace. Om 06.00 stipt hadden de echte diehard roeiers zich verzameld om te gaan bevriezen in hun boot een paar uur later. Nadat de meeste nog even hun ogen dicht deden in de auto kwamen we als eerste club aan in Roosendaal.(dit begint langzamerhand ook een traditie te worden).

Ook kwam even later de botenwagen aan. Toen zag ik haar; rustend op de stelling van de botenwagen. Klaar voor haar grote avontuur: de Visarend. Haar ledematen nog niet bevestigd, helemaal bevroren. Ze scheurt al van 6 uur vanmorgen over de Nederlandse en Belgische snelwegen richting haar doel; Roosendaal. Menig wedstrijdroeier die Roosendaal zegt, zegt meteen ook de Suikerrace. Een wedstrijd met historie en legendes. Al meer dan 10 jaar vindt deze race plaats, en in de loop der jaren zijn er steeds sterkere verhalen in omloop gekomen. Verschillende boten die verloren zijn gevaren, en in de dichte mist afslagen namen waar je het beter niet kon doen. Enfin, nadat we haar ledematen hebben bevestigd, is het een moordmachine sur plus. Dadelijk zal ze het parcours van de bijna legendarische Suikerrace verscheuren, met een dodelijke combinatie aan bemanning. Een stuurvrouw van 40kg, en 4 beren van mannen, die zich kapot getraind hebben, naar dit ene moment. De wedstrijd der wedstrijden. Met een temperatuur van slechts 2 graden boven nul, schrijven we nog snel even onze namen in het ijs wat op onze boot zit, en laten haar te water waarna we onze tocht naar de startplaats beginnen.

De J18 4x+ is weer klaar voor het nieuwe avontuur van deze koude dag. Nadat we 7 km zijn opgeroeid, naar de plek waar we zo graag zijn: Oud Gastel. Achter de suikerfabriek vindt de start plaats. Als eerste zochten we natuurlijk onze vaste verblijfplaats op, de steiger tussen het riet, voor de wei van boer Harmen. Deze wei doet ook al 3 jaar dienst als toiletvoorziening van onze boot. Nadat menig spanning eruit geplast is, en het wachten steeds korter wordt, verlaten we deze mooie plek, en gaan kijken waar de massa boten zich verzameld heeft. Een grote verzameling boten, die allemaal maar 1 ding willen: zo snel mogelijk terug zijn om voor het warmte kanon te staan. Een mooie tijd is meegenomen. Toch hebben we er voor gekozen dit jaar om ons persoonlijk record te gaan verbreken. Waarom? Tja, is het de eer? De intense aanmoediging aan de kant? Misschien wel het pak suiker bij winst? Nee, het is de traditie. De wil om elk jaar harder te gaan. Het zogenaamde een zijn met de boot. Perfect in harmonie met haar, zodat ze op volle toeren vooruit komt. Verrassend genoeg is deze suikerrace niet zo koud als alle vorige, toch hebben we het fris in ons roeipakje. Uiteraard in het begin jaloers kijkend op onze stuurvrouw, die alles wat maar warmte geeft aan heeft gedaan.

Dan begint het, de 8’en starten, waaronder ook onze eigen MWC Dames 8. Er klinkt dat we mogen oproeien, MWC opgelet!; u bent gestart! Daar gaan we langs de suikerfabriek met de geur van warme suikerbieten die de weg naar onze neusgaten vindt. Voor ons een 4-, die we al na 1.0 km inhalen. Nadat zij in het riet waren gevaren kregen we alsmaar meer ruimte en kwamen de volgende boten. De stuurvrouw die haar longen uit haar lijf schreeuwt om ons vooruit te krijgen, ja en hard gaan we. Niet denken aan hoe koud en lang het is, gewoon ‘volle gaas’, en het parcours in no time uitroeien. Eerst nog ’n vier inhalen, en dan begint het echte werk. De 8’en. Nadat we op de Moordregatta de 8 van Saurus ingehaald hebben, is het onze levensovertuiging geworden om op elke wedstrijd minimaal een 8 proberen intehalen. Het was er alleen dit jaar niet 1, maar 3. Als 3e 8 kwamen we ons damesteam tegen, en vlak voor de finish waren we ze helemaal gepasseerd. Moe maar voldaan. Zeer tevreden over hoe we geroeid hadden.

We hadden het gewoon weer geflikt, voor de derde keer de suikerrace roeien en een nieuw persoonlijk record. Na terechte felicitaties onder onze boot, zagen we ook de andere boten arriveren. Met een mooie eindtijd van 25:13,4 waren we toch zeer tevreden. Redenen genoeg om een paar glühwein en erwtensoep te nuttigen. Jammer genoeg net geen blik getrokken, wel super trots op de geleverde prestatie. De andere MWC-roeiers hebben de volgende uitslagen behaald over de 2 heats:

Maastrichtsche 1 o.l.v. Theo Peereboom 33:10,8
Maastrichtsche 2 o.l.v. Isa Houwink 36:49,8
Maastrichtsche 3 o.l.v. Anneke Cramwinckel 31:47,8
Maastrichtsche 4 o.l.v. Ciel Angina 39:15,3
Maastrichtsche 5 o.l.v. Ingeborg Bot 31:51,5
Maastrichtsche 6 o.l.v. Luc van Dort 34:47,1
Maastrichtsche 7 o.l.v. Belle Peereboom 34:51,7
Maastrichtsche 8 o.l.v. Joris Sodenkamp 32:41,4
Maastrichtsche 9 o.l.v. Jeroen Peereboom 25:13,4

Helaas door niemand blik getrokken dit jaar, ook al zaten we er zo dichtbij. Na de prijsuitreiking werd het toch maar tijd om onze hongerige magen te gaan vullen. Dit jaar deden we dat bij Brasserie Paal26 in het plaatsje Paal, op de Paalsesteenweg (een originelere naam kon natuurlijk niet). Enfin, hier werden wij zeer rijkelijk beloond op onze prestatie met overheerlijke spareribs en de nodige potjes Jupiler. Al met al een zeer geslaagde roeiactiviteit die in de toekomst weer zeker navolging zal krijgen. En volgend jaar wellicht met nog meer teams??

Meer foto's zijn te zien in het fotoboek.