Regels op het water (2) – gaat het nu bij MWC (weer?) bijna mis ?!?!?!

Als vervolg op vorige week, van de hand van onze “vaste”stuurman, Rene B, en dit keer een relaas uit eigen ervaring ….

Beste roeiers,
Met rotsvast geloof dat jullie niet op dezelfde manier in de fout zouden gaan als de per laatste splash getoonde foto van een echte aanvaring tussen profi’s, hoe groot — en dus zichtbaar, mag je veronderstellen — hun schepen ook zijn, gebeurde afgelopen vrijdag ter hoogte van kasteel Hooge Weert eenzelfde “ bijna aanvaring”, en eentje die op die plek al zovele malen heeft (bijna) plaats gevonden.

Helaas is het toch vaak een boot van de instuifploeg die blijkbaar al keuvelend, zo werd die vrijdag in ieder geval ruiterlijk toegegeven, niet de juiste koerslijn volgt. Eigenlijk kreeg er 2 voor de prijs van 1.

Wat was dit keer het geval: Afroeiend in een gladde 2 was de ontmoeting met de eerste instuifboot vrij van korte nadering omdat ze zichzelf bijna in het riet voeren denkende dat daarmee hun legale verplichting was vervuld. Vreemd genoeg scheen het niet in het stuurman’s hoofd op te komen dat een afkomend schip, in deze onze gladde 2, die stuurboord wal houdt simpelweg zijn weg mag vervolgend waarbij het opvarende schip onder deze zelfde wal varend  daarvoor dient uit te wijken.

Waarom in godsnaam dan niet gewoon laten zien dat je je regels kent en toepast door “tijdig en in ruime mate” een uitwijkmanoeuvre naar stuurboord uit voeren. Waarom knijpen en naar bakboord het riet invaren, omdat je ziet dat je het anders niet meer redt. Als de afkomende boot de regel (“tijdig naar stuurboord uitwijken”) toepast, zou het dus alsnog fout gaan. (Het ziet er overigens erg paniekerig uit zo duik in de rietkraag.)

Goed —  die eerste boot was dus “geklaard”, maar …. een honderdtal meter daar achter kwam nummer 2. Geen beweging die er op leek dat men ons had gezien, alleen maar door-roeiend, richting onze boot. Dus voor alle zekerheid onze boot een beetje de kant ingestuurd, want die ruimte had ik al afvarend nog genomen, maar het leek er sterk op dat onze boot toch nog als een soort magneet fungeerde: er was geen wijken meer aan. Dus commando “ laat lopen “ en na een paar seconden “ houden beide boorden en riemen slippen aan bakboord ”. De riemen, de onze geslipt en van de tegenligger lekker breeduit doorroeiend, schuurden rakelings langs elkaar maar er was nog steeds geen actie te bespeuren bij de opvarende “ GESTUURDE 4 “. Geen commando “slippen riemen of houden wie kan”, niks van dat alles. ONBEGRIJPELIJK.  “Keuvelend, we zaten te kletsen”, was nadien het verweer met de nodige sorry’s. Jammer van het onbegrip dat je als roeier/stuurman bij het beoefenen van deze mooie sport allereerst ACTIEF verkeersdeelnemer bent.

“On y soit qui mal y pense”, Rene Bemelmans.